<p style="text-align: justify;" dir="rtl"><span style="font-size: medium; font-family: Yekan;">مشهد میر بزرگ عمارت و مقبره&zwnj;ای است که مربوط به دوره صÙوی قرن 8 ه&zwj;.ق است و در آمل ، سبزه میدان ، محوطه مصلی آمل واقع شده و این اثر در تاریخ 15 دی 1310 با شمارهٔ ثبت 59 به&zwnj;عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده &zwnj;است . آرامگاه میر بزرگ آمل ، یکی از بناهای تاریخی مهم و بزرگ به شمار می&zwnj;رود . ساختمان اصلی بقعه میر بزرگ متعلق به قرن هشتم هجری قمری است که با طرحی چهار ضلعی ساخته شده ولی ساختمان کنونی آن به قرن یازدهم هجری و دوره صÙوی مربوط می&zwnj;باشد . <br /> این بقعه از نظر ویژگی&zwnj;های معماری ، تزئینات ، کاشی&zwnj;کاری نماها و خصوصاً سر در ورودی ، اهمیت تاریخی دارد . کتیبه قدیمی در زیر طاق آن وجود دارد و کاشی کاری آن منحصر به Ùرد در داخل بنا و بیرون آن موجود است . داشتن حوض در بالای بقعه یکی از شاهکار&zwnj;های آن زمان بوده &zwnj;است که بعضی وقت&zwnj;ها طلبه&zwnj;ها در قدیم برای خواند درس به بالای عمارت می&zwnj;رÙتند و درس می&zwnj;خواندند . در زیر گنید و شبستانهای و اتاقهای جنبتین و سر در مقبره روی جرزهای آن قطعات خشت کاشی مربوط به دوران صÙوی باقیمانده همچنین مقداری کمربند داخلی گنبد نمایان است . <br /> این بقعه را اسکندر شیخی پسر اÙراسیاب چلابی که حکومتن آمل را از طرÙ تیمور عهده دار بود به دشمنی اجدادی در سنه 796&nbsp; قمری خراب و ویران کرده ولی پس از Ùوت امیر تیمور و مراجعت بازماندگان سادات به مازندران در سال 814 قمری به همت سید قوام الدین پسر سید رضی الدین و کمک اهالی بقعه بزرگ به شکل اول ساخته شد . سپس در عهد سلاطین صÙویه خصوصاً شاه عباس اول از لحاظ قرابت و علاقه دینی بقعه مزبور با بهترین کاشیکاری و تزیینات نÙیس تکمیل گردیده ؛ ولی به مرور ایام این بنای عظیم و شاهکار تاریخی بر اثر عدم مراقبت دولت&zwnj;های وقت خراب شده و تمام آجرهای کاشی و اشیای نÙیس موزه آن که در دو دروه سلطنت طولانی سلسه مرعشی و صÙویه در این بقعه عالی جمع آوری شده بود و همچنین آثار گرانبهای تجاری صندوق ضریح و غیره به وسیله عده&zwnj;ای از بی خردان سودجو و یهودیان به یغما رÙت و جز خرابه&zwnj;ای بیش باقی نمانده و حتی موقوÙات بقعه نیز به مرور ایام چپاول گردیده&zwnj; است . ولی در اواخر یک مرمت کوتاهی شده &zwnj;است .<br /> دربارهٔ نسب میر بزرگ گÙته&zwnj;اند که او از Ùرزندان علی المرعش پسر عبدالله بن محمد بن حسن بن حسین الاصغر از Ùرزندان امام چهارم است . قاضی نورالله شوشتری درباره علی المرعش می&zwnj;نویسد که ، کبوتر بلند پرواز مرعش می&zwnj;گوینند و چون به علوشان و رÙعت منزلت و مکان انصاÙ معروÙ بود ، بنابراین وصÙ او به مرعش به جهت علو منزلت او بوده &zwnj;است و همو Ùرموده سادات مرعشیه به او منتسبند و سادات عالی درجه مازندران که به تشیع مشهورند از جمله اعقاب اویند به ویژه سلاطین قوامیه مرعشیه مازندران ، نسب دقیق او را میر قوام الدین بن سید صادق بن سید عبدالله بن سید ابوهاشم بن سید علی بن سید حسن بن سید علی المرعش بن سید عبدالله بن سید محمد الاکبرین بن سید حسن بن سید حسین الاصغرین امام زین العابدین علیه السلام گÙته&zwnj;اند . <br /> نوشته&zwnj;اند آن بزرگوار مدتی در خراسان به سلوک مشغول بوده بعد از آن به مازندران وطن خود بازگشت . این بقعه که آرامگاه میر قوام&zwnj;الدین مرعشی سرسلسله از سادات مرعشی به نام مرعشیان ایران است ، صندوق چوبی نÙیسی داشت که در اثر آتش سوزی نابود شد و تنها چهار چوب آن باقی مانده &zwnj;است . <br /> بر روی این چهار چوب تاریخ 1033 هجری قمری حک شده &zwnj;است . بنای Ùعلی بقعه در دو طبقه احداث گردیده که با توجه به کثرت اتاق&zwnj;ها و شیوهٔ معماری ، به احتمال قریب به یقین به عنوان مدرسه ، خانقاه ، مسجد و عمارت و غیره مورد استÙاده قرار می&zwnj;گرÙته &zwnj;است .</span></p>