<p style="text-align: justify;" dir="rtl"><span style="font-size: small; font-family: tahoma,arial,helvetica,sans-serif;">ازبکستان (ازبکی : O&lsquo;zbekiston، به سیریلیک : Узбеки�?тан) کشوری است در آسیای میانه ، دارای مرز مشترک با کشورهای اÙغانستان ، تاجیکستان ، ترکمنستان ، قرقیزستان ، و قزاقستان . پایتخت این کشور شهر تاشکند است .<br /> مساحت خاک ازبکستان ۴۴۷٬۴۰۰ کلیومتر مربع است (پنجاه و ششمین کشور از نظر وسعت) .<br /> مردمان ایرانی&zwnj; تبار ساکنان اولیه منطقه ازبکستان را تشکیل می&zwnj;دادند . زبان&zwnj;های قدیمی رایج در این منطقه زبان&zwnj;های ایرانی سغدی ، خوارزمی و پارسی میانه بود . در سدهٔ دهم میلادی ، منطقهٔ کنونی ازبکستان جزیی از قلمرو سامانیان بود . منطقهٔ کنونی ازبکستان بعدها به ترتیب جزئی از حکومتهای غزنوی ، سلجوقی ، خوارزمشاهی ، مغول ، تیموری و ازبک شد . <br /> در سدهٔ نوزدهم میلادی ، غرب و شمال ازبکستان زیر سلطهٔ خانات خوارزم ، و جنوب ازبکستان جزئی از خانات بخارا بوده &zwnj;است . خانات بخارا و خوارزم در سال ۱۸۶۶ زیر سلطهٔ روسیه درآمدند . شیبانی&zwnj;ها به مدت ۴۰۰ سال در ازبکستان حکومت کردند .<br /> پس از انقلاب اکتبر ، در سال ۱۹۲۴، جمهوری سوسیالیستی ازبکستان به عنوان جزئی از اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد . پس از Ùروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ، در سال ۱۹۹۱، ازبکستان به استقلال دست یاÙت . واژهٔ ازبکستان از دو بخش ازبک و ستان تشکیل شده&zwnj; است ، که به معنای &laquo;سرزمین ازبک&zwnj;ها&raquo; است .<br /> اتسویوکی اکابه ، پژوهشگر آسیای میانه می&zwnj;نویسد : &laquo;در دوران باستان مردم آبادی&zwnj;نشین آسیای میانه ایرانی بودند . از سده ششم میلادی به بعد چند موج از گروه&zwnj;های کوچی ترک&zwnj;تبار به آبادی&zwnj;های منطقه رخنه کردند و از جمله در وادی Ùرغانه سکنی گزیدند که در پی آن ، برخی از ایرانیان ویژگی&zwnj;های ترکی کسب کردند . <br /> ترک تباران در روستاها و شهرها ماندگار شدند . علی&zwnj;رغم روند تاریخی ترکی&zwnj;سازی منطقه شمار زیادی از مردم در محل&zwnj;های مختلÙ ایرانی باقی ماندند و تا به سده بیستم میلادی رسیدند .</span></p>